Κεφάλαιο Η' (Το βέλο)

Τα τελευταια 17 χρονια κανω την ιδια διαδρομη καθημερινα με τον Ηλεκτρικο. Κατω Πατήσια – Ομόνοια. Εργαζομαι σε ενα παμπαλαιο κτηριο κοντα στην πλατεια Κανιγγος και η δουλεια μου εχει να κάνει με τις συνταξεις των δημοσιων υπαλληλων. Διοριστηκα με αδιαφανεις διαδικασιες οταν ημουν ακομα κοριτσακι κι ας μου φαινεται σαν χθες. Το γυμνασιο ειχα τελειωσει αλλά αυτα ηταν λεπτομερειες τοτε για τον απλουστατο λογο οτι ο πατερας ειχε ακρες στο κομμα.

Βλεπω τον εαυτο μου στο γερασμενο προσωπο καθε συναδελφου που ερχεται στο γραφειο μου για να με παρακαλεσει να του σπρωξω τη συνταξη, με το αζημιωτο φυσικα. Με καποιους απ'αυτους εχω συνυπαρξει στις διάφορες Υπηρεσιες που υπηρετησα πριν ερθω εδω. Ολοι μα ολοι θα μου πουν το ιδιο πραγμα: Σαν χθες θυμουνται τη μερα που επιασαν δουλεια.

Η Αθηνα ηταν ωραια παλιά. Κοιμομασταν με τα παραθυρα ανοιχτα. Τωρα γυρναω σπιτι και προσπαθω να μην πατησω τους ζήτουλες που εχουν μπαστακωθει απο καθε γωνια του πλανητη. Παρεξηγηθηκα στο γραφειο που ειπα οτι θα ψηφισω Χρυση Αυγη αλλά χεστηκα. Κατω απ'τη δουλεια σε ενα τοσο κεντρικο σημειο της πολης οι αραπηδες πουλανε ναρκωτικα στα παιδια μας! Τοσες συναδελφοι εχουν πεσει θυματα επιθεσεων στο σχολασμα μερα μεσημερι. Καμια μερα θα μας καρφωσουν τη συριγγα στο μπρατσο και θα κολλησουμε είτζ ή υπατιτιδα. Και στο τρενο ακομα, καθε φορα που ακουω την ανακοινωση απ τα μεγαφωνα να προσεχουμε τα προσωπικα μας αντικειμενα, απο μεσα μου βλαστημαω και σφιγγω την τσαντα στην αγκαλια μου.

Ο συναδελφος που ειμαστε στο ιδιο γραφειο ηθελε να ακουει 902 αριστερα στα fm. Εγω ηθελα να ακουω Τραγκα. Συμβιβαστηκαμε να ακουμε Μελωδια. Και ετσι η εμμηνοπαυση απεκτησε σάουντρακ Κατσιμιχαιους, Μποφιλιου, Θηβαιο και Μονικα.

Η μάνα μου ειχε πεθανει νεα και ουσιαστικα με μεγαλωσε ο πατερας. Ενας ηρωας της ζωης στον οποιο χρωσταω τα παντα. Του το ανταπεδωσα με το παραπανω θυσιάζοντας την προσωπικη μου ζωη. Πολλες φορες εφτασα στα όριά μου ειδικα τα τελευταια χρονια που το αλσχάιμερ εξελισσοταν αδιστακτα. Δεν ειναι ο,τι καλυτερο ας πουμε να γυρνας σπιτι και να τον βλεπεις να περιφερεται με τις χουφτες του γεματες σκατα...

Εννοειται οτι δεν παντρευτηκα ποτέ. Δυο φορες που εφτασα στο τσακ, ο απαραβατος όρος μου να μεινει μαζι μας ο πατερας και η αρνητικη αντιδραση των υποψηφιων συζυγων απεδειξε οτι δεν αξιζε τον κοπο.

Εκεινο το πρωι Δευτέρας, νυσταγμενη ακομα διαβαζα στο αγαπημενο μου περιοδικο ποικιλης υλης ενα αρθρο απ τον σημαντικοτερο ισως αστρολογο της εποχης μας. Το συγκεκριμενο σημειο με εκανε να σκεφτω πολυ:

“Από τα σαράντα περίπου, οι άνθρωποι πλήττονται από ψυχοσωματικές εκφυλιστικές ασθένειες (καρκίνους, καρδιαγγειακά, σακχαροδιαβήτη, πίεση, κ.ά.), καθώς κι από πρόωρα γηρατειά. Από κει και μετά, στην κυριολεξία φυτοζωούν ως ζόμπι μέχρι και τη λήξη τής συντομευμένης ζωής τους σχεδόν νεκροί και τελικά (στην καλύτερη περίπτωση) πεθαίνουν σακάτηδες μέσα σε κάποιο νοσοκομείο ή κάπου αλλού κατάκοιτοι και καταπονημένοι από τις λεγόμενες εκφυλιστικές νόσους.

Κι εδώ τίθενται τα απλά ερωτήματα: Αυτός είναι τελικά ο προορισμός μας ως όντα; Αυτή είναι η φύση μας, τα χρόνια, που μας οφείλεται να ζήσουμε, το λεγόμενο ως πεπρωμένο μας; Αυτό είναι το χρονικό διάστημα ζωής, που μάς δίνει ο κατασκευαστής μας, η Φύση; Να ζούμε και να πεθαίνουμε νωρίς, άρρωστοι και κενοί?”

Την ιδια μερα γυρνώντας με το τρενο απ τη δουλεια, δεχτηκα τη χαριστικη βολή. Ενα μαλακισμενο ξεκωλο σηκωθηκε απ τη θεση του και μου την προσφερε. Της αρνηθηκα με αγενεια αλλά η ζημια μεσα μου ειχε ηδη γινει. Ημουν και επισημως γρια.

Περιπου μια βδομαδα αργοτερα, μπαινοντας στο σπιτι βρηκα τον πατερα νεκρο. Η πρόσβασή του σε οτιδηποτε επικινδυνο για την σωματικη του ακεραιοτητα ειχα φροντισει να ειναι γενικα αδυνατη. Τη μερα εκεινη ομως ενα καθαριστικο υγρο με μια ενδειξη που θα μπορουσε να ειναι και νεκροκεφαλή ξεχαστηκε στο τραπεζι της κουζινας.

Ολα ειχαν παρει το δρόμο τους. Για εναν αδυσωπητα προφανη λογο δεν εχυσα ουτε ενα δακρυ.

Οχι, δεν θα ειναι τελικα αυτος ο δικος μου προορισμος, σκεφτηκα.

-Οχι, δεν θα ειναι τελικα αυτος ο δικος μου πγοογισμος, ειπα φωναχτα.

Το κολπο με τις συνταξεις το δουλευα χρόνια στο μυαλο μου. Τωρα οι συνθηκες ειχαν ωριμασει για να το βαλω σε εφαρμογη. Αλλά μόνη μου δεν θα μπορουσα.

Ξεκινησα αποφασισμενη για το γραφειο τελετων που βρισκοταν δυο στενα απ'το σπιτι και οχι μόνο για να κανονισω τα της κηδειας.