Οταν χτυπησει το κουδουνι σου τα ξημερωματα ενα ειναι σιγουρο: Οτι δεν θα ειναι ο γαλατας. Αυτο συμβαινει διοτι 40 χρονια που θυμαμαι τον εαυτο μου δεν εχει γινει ποτέ κατι τετοιο και δεν υπαρχει η παραμικρη αιτία για να συμβει τωρα. Εχω την εντυπωση δε οτι δεν υπαρχουν πια γαλαταδες. Ειναι ολοι νεκροι.
Βασικα, ουτε το κουδουνι ηταν που με ξυπνησε. Ουτε καν η απουσία σου και η απουσία μου που πλεον κανουν ωραιο ζευγαρι. Οταν με το καλο πεθανουν θα τις παρουμε και τις δυο μαζι και θα τις βαλουμε σε εναν ταφο με ωραια αρχιτεκτονικη να πηγαινουμε να τις επισκεπτομαστε, να ζουμε να τις θυμομαστε. Αρκει να ειμαστε μαζι.
Δε με ξυπναει τιποτα πια, τουλαχιστον οχι περισσοτερο απο το να με κανει να αλλαξω πλευρο και να ξανακοιμηθω. Εκτός απο τις μερες που ξυπναω στα ασπρα.
Τραβαω με δυναμη την πεταλουδα απ' το χερι μου προσθετοντας μια κοκκινη πινελια στο μονοτονο σκηνικο, παραμεριζω το ασπρο σεντονι. Ειμαι ντυμενος ευτυχως. Η αποξενωση του 21ου αιωνα εχει και τα καλα της γιατι δεν μου δινει κανείς σημασια. Ακομα και η νοσοκομα που συνανταω με την ακρη του ματιου μου οταν βγαινω απ την πορτα του δωματιου, με κοιταζει αδιαφορα. Της κλεινω το ματι προσποιουμενος γοητευτικο ηρωα του Μπουκοφσκι. Σε λιγα δευτερολεπτα αναπνεω ανακουφισμενος το καυσαεριο της μεγαλουπολης. Ζαλιζομαι. Ευτυχως το περιπτερο ειναι κοντα. Παιρνω δυο μπυρες, πινω τη μια μονορουφι και ανοιγω την επομενη για να την απολαυσω.
Τραβαω με δυναμη την πεταλουδα απ' το χερι μου προσθετοντας μια κοκκινη πινελια στο μονοτονο σκηνικο, παραμεριζω το ασπρο σεντονι. Ειμαι ντυμενος ευτυχως. Η αποξενωση του 21ου αιωνα εχει και τα καλα της γιατι δεν μου δινει κανείς σημασια. Ακομα και η νοσοκομα που συνανταω με την ακρη του ματιου μου οταν βγαινω απ την πορτα του δωματιου, με κοιταζει αδιαφορα. Της κλεινω το ματι προσποιουμενος γοητευτικο ηρωα του Μπουκοφσκι. Σε λιγα δευτερολεπτα αναπνεω ανακουφισμενος το καυσαεριο της μεγαλουπολης. Ζαλιζομαι. Ευτυχως το περιπτερο ειναι κοντα. Παιρνω δυο μπυρες, πινω τη μια μονορουφι και ανοιγω την επομενη για να την απολαυσω.
Μια αντιλοπη περιμενει να αναψει ο πρασινος σηματοδοτης για τους ρομαντικους και διασχιζει με προσοχη το δρομο. Ενας ταριφας παρακολουθει αδιάκριτα τον εντυπωσιακο της κωλο να λικνιζεται σε καθε της βημα. Τισαισυ παιδι μου? στο τελος της φωναζει. Κι αυτη κουναει το αυτι της απο αμηχανια.
Σκεφτομαι να παω στα παιδια, στον Αρη και τον Αγη για καμια μπυριτσα. Αν κρινω βεβαια απ'το γεγονος οτι ποτέ δεν τους πετυχαινω πια στο τηλεφωνο, πρεπει να πνιγονται στη δουλεια αλλά παντα θα εχουν λιγο χρονο για τον παιδικο τους φιλο, του πουστη.
Σκεφτομαι να παω στα παιδια, στον Αρη και τον Αγη για καμια μπυριτσα. Αν κρινω βεβαια απ'το γεγονος οτι ποτέ δεν τους πετυχαινω πια στο τηλεφωνο, πρεπει να πνιγονται στη δουλεια αλλά παντα θα εχουν λιγο χρονο για τον παιδικο τους φιλο, του πουστη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου