Κεφάλαιο Δ' (Αγης και Αρης)

Στο νοικοκυρεμενο γραφείο του Αρη, ακουγοταν απ'τα φτηνα ηχειακια του λαπτοπ διακριτικα η Τοκατα και Φουγκα του Μπαχ.  Στο διπλανο γραφειο ενα τσιγαρο σχεδον ολοκληρο εκαιγε στο τασακι και ενας φραπές απ'τον οποιο ελειπαν μολις μια-δυο γουλιες υποδηλωναν οτι ο Αγης ειχε φυγει εσπευσμένα για το καθιερωμενο πρωινο χεσιμο.

Ο Αρης βρισκοταν στην κορυφωση της δρασης μιας σημαντικης αισθησιακης ταινιας.

 Παω να μιλησω αλλά με προλαβαινει μια κυρια με βέλο:

-Ειστε ο κυγιος Αγης Ποιμενοπουλος?

-Βεβαιως, πεταγεται ο Αγης φανερα ανακουφισμενος, ειχατε 50% πιθανοτητες να το πετυχετε και το πετυχατε. Ειναι η τυχερη σας μερα.

-Το χιουμογ σας ειναι κγυο, άκυγο και άκαιγο κυγιε Αγη Ποιμενόπουλε, δυσανασχετησε το βέλο.

-Εχετε δικιο, επενεβη ο Αρης και χαμηλωσε τα ματια κυριως για να πατησει pause στην τσοντα. Και ποιο παιχνιδι της μοιρας σας φερνει ξανα στο φιλοξενο γραφειο μας κυρια μου?

Το βελο χαμηλωνει με αξιοπρεπεια. -Ο πατέρας. (κενο). Μας εγκατελειψε (πιο πολυ κενο). Για το μεγαλο ταξιδι. (δυνατο ρεψιμο) (ολα τα βλεμματα γυρνουν προς το μερος μου με αξιοζηλευτο συγχρονισμο).

Τα δεδομενα δειχνουν με ακριβεια εμενα ως ιδιοκτητη του ρεψιματος. Αισθανομαι την αναγκη να μιλησω.

-Υπαρχει καμια μπυριτσα ρε κωλοτρυπίδες? αστραψε το κουρασμενο μου χαμογελο κατω απ την ταμπελα του Γραφειου Τελετων.

-Φυγε απο δω ρε πρεζακι! προσπαθησαν με μια φωνη να κρυψουν το χάλι κατω απ'το χαλί οι αφοι Ποιμενοπουλοι.

Μα εκει που ολα εμοιαζαν χαμενα βρηκα εναν αναπαντεχο συμμαχο.

-Μην κανετε πως δεν τον γνωγιζετε, ειπε το βελο, βγαλτε μου κι εμενα μια μπυγα και παλουκωθειτε. Εχουμε πολλα να συζητησουμε.