Παραπατάω στη Μεσολογγίου, εκει
που τα τεράστια ΑΕΚτζίδικα γκραφιτι στους τοιχους συνυπαρχουν αρμονικά βίαια με
τα αναρχικα συνθηματα και κάθε φορά που με παιρνουν ειδηση με παρενοχλουν
ψυχολογικώς, ψιθυρίζοντάς μου απροκάλυπτα ότι ακομα και σε επιπεδο παραμυθιάσματος
την πουτσισα. Ετσι κι αλλιως, όταν σου
μιλανε τα γκράφιτι την εχεις πουτσισει, τους απανταω.
Στα αυτια μου ακομα φρεσκο το
αισιοδοξο σχεδιο της μυστηριωδους γυναικας με το βέλο. Βασικα δεν ειχα καταλαβει και πολλά διοτι το
πρόβλημα άγθγωσής της με αποσυντόνιζε και τυχαινει να βγισκομαι σε μια φαση της
ζωης μου που δεν χγειά.. ξεκολλα! δεν χρειαζεται να καταβάλω ιδιαιτερη
προσπαθεια για να αποσυντονιστω. Ο
ενθουσιασμος με τον οποιο υποδεχόταν ο Αγης την κάθε λεπτομερεια της κατάστρωσης του σχεδίου και αντιστοιχα η
απαθεια του απορροφημένου απ’ τις δουλειες αδελφού του, μπερδευαν ακομα
περισσοτερο τα δεδομένα. Ως θετικη
αναμνηση καταγραφεται στο μυαλο μου η τελευταια φράση της χαροκαμμενης γυναικας
όταν με συνομωτικο τόνο (γιατι αραγε σε έναν τετοιο εργασιακο χωρο?) σήκωσε το
κουτακι της μπυρας για πρόποση και ειπε «…εμεις όμως τοτε θα ειμαστε ηδη στη
Βγαζιλία!»
«Εκπληκτικο! Ειμαι μεσα», ειπε ο
Αγης με υφος ανθρωπου που ξαφνικα η ζωη του απεκτησε νόημα., «Κυρια μου, χαρη
σε σας η ζωη μου ξαφνικα απεκτησε νοημα», συνεχισε.
«Εκπληκτικό! Όλα μέσα», ειπε και
ο Αρης δαγκώνοντας τα χείλη του διχως να σηκωσει τα ματια του από την οθονη του
υπολογιστη.
«…! ………..?» Ειπα κι εγω με τη
σειρα μου και ηπιαμε ολοι μαζι με επισημοτητα.
Ενας καινουριος κοσμος
εμφανιζοταν μπροστα μας, αν καταλαβα καλα.
Μπορει και όχι αλλά απ’την άλλη…
-Ανηρ αγνωστων στοιχειων!, διακοπτει
τις σκεψεις μου μια γυναικεια φωνη.
Τιναζομαι στον αερα και προσγειωνομαι ατσαλα στο πεζοδρομιο. Η αντίδρασή μου θυμιζει οδηγο νεκροφόρας που
ξαφνικα νιωθει χτυπημα στην πλατη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου