Προσπαθω να φερω το ποτηρι στα χειλη μου. Σαν ιδεα ειναι καλη και αρκετα δοκιμασμενη αν και για καποιο λογο το πραγμα εχει δυσκολεψει.
Οταν τελικα το περιεχομενο του ποτηριου ερχεται σε επαφη με την πληγη μου, θυμαμαι πραγματα που εδω και καιρο θα πρεπε να βρισκονται οπουδηποτε αλλού εκτός απο το κεφαλι μου.
Ποναει το μυαλο μου με οξυ επιβλητικο πονο. Η πιο μαστουρικη μουσικη του κοσμου δεν μπορει να απαλυνει αυτον τον πονο. Προσπαθει ομως. Βγαινει απ'τα κρεμασμενα στον τοιχο ηχεια και καταληγει στα αυτια μου και μόνο.
Σου πιανω το χερι. Ξεκινας να μου πεις αυτα που θελω να ακουσω.
Ερχεται παλι. Ειναι παχυρευστο και μαύρο.
Πρωτα καλυπτει μια παρεα που μεχρι πριν λιγο θορυβουσε γελωντας και που τωρα αλλοιώνεται απο ενα ηχητικο εφε βουβαμαρας.
Μετά καλυπτει το ζευγαρι δίπλα μου που μοιαζει ομως μεσα στην καύλα του να μη δινει σημασια.
Μετά το νιώθω πανω μου.
Γαμαει καθε τετραγωνικο χιλιοστό του κορμιου μου εξωτερικα και εσωτερικα, το καθενα ξεχωριστα και ολα μαζι.
Πληρωνω οσο προλαβαινω και μαζευω τις δυναμεις που μου απομενουν για να εφαρμοσω το μεγαλοπνοο σχέδιό μου: Περπατημα αναμεσα σε κοσμο με προορισμο την πορτα του μπαρ.
Ξυπνησα στα ασπρα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου