Θα υπαγορευσω κατι σε μενα
για να το γραψω. Λεγεται «Μια Ιστορια για ένα Άλλο Κορίτσι»
Παμε:
Ένα άλλο κοριτσι, το
απασχολουσε πολύ ο χρονος. Τα παντα σε
σχεση με το θεμα αυτό την προβληματιζαν, με αποκορύφωμα το χρονο που σπαταλουσε
όταν την απασχολουσε ο χρονος.
Τελευταια, επιδιδοταν σε
συγκρισεις. Συγκρινε για παραδειγμα, τη
διαφορετικη σχεση που εχει με το χρονο καποιος που περναει τις μερες του ξυνοντας
τα αρχιδια του στην τιβι, με καποιον αλλον που πηρε την αποφαση να φουνταρει
απ’την ταρατσα και μετανιωσε λιγο πριν διαμελιστει στο πεζοδρομειο.
Από τοτε που εκεινο το κοριτσι
θυμοταν τον εαυτο του, σε τακτα χρονικα διαστηματα καλουσε τα «θελω» του για
ένα ποτακι, τους εβαζε κρυφα υπνωτικο και τα εθαβε ζωντανά τοσο βαθεια οσο να
μη μπορει να τα βλεπει. Όχι πιο βαθεια
όμως.
Σ’ αυτό το σημειο θα πρεπει
να αναφερουμε ότι ο χρονος και τα υπνωτισμενα «θελω» είναι αλληλοεξαρτωμενες
εννοιες. Η εξηγηση δεν είναι καθολου
περιπλοκη: Όταν περασει συγκεκριμενος
χρονος και αναλογα την ποσοτητα της υπνωτικης ουσιας που εχει χρησιμοποιηθει, καποια
«θελω» ξυπνουν και σε επισκεπτονται αιφνιδιαστικώς πχ την ωρα που περπατας στο
δρομο, εισαι μεσα στο μετρό, κοιμασαι ή κάνεις την αναγκη σου -να το πω κι ετσι. Επισης, μπορουν να σε επισκεφτουν κατά τη
διαρκεια ενός μιτινγκ με τον Διευθυντη σου ακριβως τη στιγμη που απαγγελεις ένα
χιλιοπροβαρισμενο αποστηθισμενο ποιημα.
Ή μπορει να τα καλοδεχτεις την ωρα που απολαμβανεις ένα συζυγικο σεξ. Ή
τελος, το χειροτερο, να σου ερθουν σεινάμενα – κουνάμενα όταν δεν κάνεις
τιποτα.
Υπαρχει βεβαια και η άλλη
κατηγορια πιο αδυναμων «θελω» που με την παρελευση ορισμενου χρονου
ψοφανε. Αυτά δε μας απασχολουν. Η ζωη είναι για τους ζωντανους.
Καποια βράδια λοιπον, το
κοριτσι εκεινο, δεχοταν την απροειδοποιητη επισκεψη ενός «θελω». Οσο και σύνηθες να ηταν αυτό το συμβάν, στην
αρχη παντα αιφνιδιαζοταν αλλά μετα, με καθησυχαστική γλωσσα σωματος και αποπροσανατολιστικές
κινησεις, εφτιαχνε τα ποτα με το υπνωτικο.
-Τι θα παρετε? ελεγε το
κοριτσι
-Εσενα! απαντουσε με
αυτοπεποίθηση και λιγο παρωχημένο χιουμορ το αγορι.
-Προφανως, χαμογελουσε το
κοριτσι, αλλά μηπως να πιναμε ένα ποτακι πρωτα?
Κι ετσι κυλουσε η ζωη της ομορφα
και κυριως με ασφαλεια. Με
προγραμματισμενους εγκεφαλικους μηχανισμους, με προκαθαρισμενες διαδικασιες,
σαν αυνανισμος που κάθε φορα γινοταν χειροτερος.
Κι οσο περναγαν τα χιλιοστα
του δευτερολεπτου, αρα και οι χιλιετιες, ακομα και τα πιο ανθεκτικα «θελω»
ψοφαγαν το ένα μετα το άλλο, γιατι πόσο ν’αντεξουν κι αυτά? Στην αρχη εχαναν το χρωμα τους και μετα οι
ανατριχιλες που της προκαλουσαν γινονταν λιγοτερο επίμονες, το υπνωτικο
επηρέαζε αθροιστικα πλεον τη συμπεριφορα τους, στο τελος εμοιαζαν με ζομπι από
μπι-μούβι και στο τελος τελος παραδινονταν στην αιωνια σιωπη.
Κλεινοντας αυτό το σπουδαιο
δοκιμιο, θελω να παραθεσω κατι που ο συγγραφεας (εγω δηλαδη) θεωρει σημαντικο:
Μας βολευει στη ζωη να βρουμε τον νεκρό μας, το μαρτυρα που αναζηταμε, είναι
λιγο αμηχανα όμως όταν ανακαλυπτουμε ότι αυτος ειμαστε εμεις. Με τοσο ψοφο μεσα μας, αρχισαμε να βρωμαμε
και οι ιδιοι δηλαδη. Το ‘γραψες αυτό,
ετσι? Το ‘γραψες ρε? Σου μιλαω!
(Ηχοι εμετου σβηνουν απαλα)